sensiz saadet neymiş

aslında ben...

ben aslında

o kadar özlüyorum ki seni

hiç bir yere gitmişliğin de yok

yanıbaşımdasın

kaybetmişim sanki seni

hiç bulamamışım.

sanki kışın soğuğunda

yüzüme bir tokat vurmuş

gitmişsin.

aslında hiç gitmedin.

ama ben o kadar özlüyorum ki

kendi kendime kaybediyorum seni

sonra buluyorum kendimi kandırarak

farkında olmadan istediğini...

ben aslında o kadar özlüyorum ki seni

sen yanıbaşımdayken...

sen hiç farkında değilken

ben kendi kendime oyunlar oynuyorum.

evet aslında ben

kimse bilmez...

bir sabahım

yavru bir kedi tırmalar gibi

erişir ya dalgalar

zaten yorgun düşmüş kumlara

geceki muharebeden sırıl sıklam...

işte öyle biten her gecenin ardında

sabah olduğunda kendi kendime

aslında ben...

aslında ben diye diye

bünyeleri acıtan bir dolu tanesiyim.

iri bir yağmur damlası sanılan...

Benim Yerime

ben artık yatar...

size bırakarak bu pencereden baktıklarımı

karınca misali yürüyen hayatları merak etmeyi

bu masayı ve üzerindeki döküntüleri

hayal kurmalarımı, yapamamalarımı

ben uyanana kadar tadını çıkartın

çiçekleri koklamanın

uzaklardan gelen bir dalganın kıyıya vuruşunu

bekleyin benim yerime

karanlıkta nöbet tutun

ben bu gece uyurken

rüyalarımı siz soluyun.

bana hiç anlatmayın.

ARB